Relikwie Świętych i Błogosławionych

Wśród tytułów Matki Bożej, jest tytuł Królowa Wszystkich Świętych; tych, którzy poprzez swoje życie, pracę oraz cierpienie osiągnęli niewiędnący wieniec chwały.

Prezentację relikwii można obejrzeć poniżej:

 

Dla podkreślenia opieki i wstawiennictwa Świętych,

z dniem 6 listopada, wszystkie relikwie,

które posiada nasza parafia...

 

Relikwie Krzyża Św.

Relikwie Św. Krzyża

 

Krzyż na którym umarł Chrystus, został po Jego śmierci wrzucony do cysterny wydrążonej w skale u stóp wzniesienia Golgoty. W roku 326 cesarzowa Helena odszukała miejsce gdzie ukrzyżowano Jezusa oraz Krzyż Chrystusa oraz dwa krzyże tych, którzy byli ukrzyżowani z Jezusem. Po przyznaniu chrześcijanom, w 313r. przez cesarza Konstantyna Wielkiego pełnej wolności religijnej, wierzący w Chrystusa przystąpili do odszukania Krzyża, oraz miejsc, gdzie umarł i zmartwychwstał Jezus Chrystus. Największą część relikwii Krzyża Świętego cesarzowa Helena przekazała do sanktuarium Grobu Świętego w Jerozolimie, drugi fragment przesłała do Konstantynopola, trzecią część przywiozła do Rzymu wraz z innymi relikwiami Męki Pańskiej i ziemią z Golgoty.

 

 

 

Relikwie Św. Franciszka z Asyżu

 

DSC_1082.JPGŚw. Franciszek (Jan Bernardone) urodził się w Asyżu w 1182 r. Był synem zamożnego kupca. Jako młody człowiek odznaczał się wrażliwością, lubił poezję i muzykę. Podczas zbrojnego konfliktu między Asyżem a Perugią w walce dostał się do niewoli. Prawie roczny pobyt w więzieniu poważnie nadwerężył jego zdrowie. Po powrocie do domu ciężko zachorował. Wówczas powziął zamiar zmiany życia. W dniu 24 lutego 1208 r. podczas czytania Ewangelii św. Mateusza uderzyły go słowa Chrystusa: Nie bierzcie na drogę torby, ani dwóch sukien, ani sandałów, ani laski. Odnalazł swoją drogę życia. Założył zakon Braci Mniejszych, franciszkanów (1209), którzy oddawali się wędrownemu kaznodziejstwu - wzywali do wiary i do pokuty. Bracia nie posiadali własności (zakon żebraczy), nie przyjmowali też godności kościelnych. W ostatnich latach życia pościł na górze Alvernii. Tam podczas 40-dniowego postu w dniu 14 września 1224 r. otrzymał stygmaty Męki Pańskiej.

Umarł w Asyżu 3 października 1226 r., odszedł do Pana wypowiadając słowa Psalmu: "Wyprowadź mnie z więzienia, bym dziękował Imieniu Twojemu". Miał 45 lat. W dwa lata później kanonizował go papież Grzegorz IX.

 

 

Relikwie Bł. Jakuba Strzemię

DSC_1031.JPGJakub Strepa herbu Strzemię urodził się w 1340 r. Pochodził z diecezji krakowskiej, ale rodzina jego osiedliła się we Włodzimierzu na Rusi. W latach 1385-1388 Jakub był gwardianem franciszkańskiego klasztoru Świętego Krzyża we Lwowie. Z ówczesnych akt wynika, że był nie tylko gorliwym przełożonym konwentu, ale troszczył się także o dobro Kościoła na Rusi.27 czerwca 1391 r. papież Bonifacy IX mianował Jakuba drugim (po Bernardzie) arcybiskupem Halicza. Sakrę biskupią Jakub przyjął w Tarnowie w 1392 r. Znał już wtedy bardzo dobrze swoją metropolię, którą jako misjonarz wiele razy przemierzył pieszo. Ponieważ była to metropolia nowa, powstała w roku 1367, nie było w niej jeszcze ani katedry, ani kapituły. Kościołów i kapłanów było bardzo mało; nawet granice diecezji nie były dokładnie ustalone. We wsiach mieszkała głównie ludność prawosławna (ruska). Nowemu arcybiskupowi przyszło organizować metropolię właściwie od podstaw. Zmarł we Lwowie 20 października 1409 r. Zgodnie z testamentem został pochowany w chórze franciszkańskiego kościoła we Lwowie. Przez całe życie był tak ubogi, że w testamencie poza szatami liturgicznymi nie miał dosłownie nic do rozdania. Relikwie bł. Jakuba, spoczywające w kaplicy Chrystusa Ukrzyżowanego w katedrze lwowskiej, po ostatniej wojnie przeniesiono do katedry tarnowskiej, a w 1966 r. przewieziono do Lubaczowa. 5 grudnia 2009 r., po blisko 65 latach, relikwie patrona archidiecezji lwowskiej, bł. Jakuba Strzemię, powróciły do katedry rzymskokatolickiej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny we Lwowie. Uroczystościom przeniesienia i wprowadzenia relikwii do katedry przewodniczył metropolita lwowski, abp Mieczysław Mokrzycki.

 

Relikwie Św. Antoniego  Padewskiego

 

 Relikwie Św. Antoniego  PadewskiegoŚw. Antoni z Padwy urodził się w 1195 r. w Lizbonie. Większość życia spędził w Padwie. Ukończywszy 15 lat wstąpił do zakonu kanoników regularnych św. Augustyna, koło Lizbony. Dowiedziawszy się, że do Portugalii przywieziono z Maroka relikwie pięciu franciszkańskich męczenników, zapragnął naśladować bohaterstwo tych obrońców wiary. W końcu jednak otrzymał zgodę przełożonego i przeszedł do zakonu franciszkańskiego. Św. Antoni powołany został na profesora teologii, której nauczał kolejno w Bolonii, Tuluzie, Montpellier i Padwie. Później porzucił naukę, by poświęcić się kaznodziejstwu. Był doskonałym mówcą, a jednocześnie żarliwym dusz-pasterzem. W związku ze swoją pracą wiele podróżował odwiedzając Francję, Hiszpanię i Włochy. Św. Antoni zmarł w 1231 r. Nie doznał łaski męczeństwa, ale można go nazwać męczennikiem Bożego słowa, męczennikiem podróży, męczennikiem tłumów. 

 

 

Relikwie Św. Maksymiliana Maria Kolbego

Relikwie Św. Maksymiliana Maria Kolbego

Św. Maksymilian (Rajmund Kolbe) urodził się 08.01.1894 R. w Zduńskiej Woli. W 1907 r. wstąpił do Niższego Seminarium Franciszkanów, a w 1910 do nowicjatu. Całe swoje życie oddał Niepokalanej i dla Niej chciał zdobyć cały świat. Założył Rycerstwo Niepokalanej, prowadził drukarnie. Wydawał Rycerza Niepokalanej na cały świat. Założył największy na tamte czasy klasztor na świecie i nazwał go Niepokalanowem. Jego metody działania były nieprzeciętne. Uważał, że dla Królestwa Bożego można używać wszystkich środków, byle godziwych. Stąd tak wielki rozmach prowadzonej przez niego ewangelizacji. Niestety druga wojna światowa przerwała jego działania. Trafił do Auschwitz, gdzie dobrowolnie zgłosił się na śmierć głodową w zamian za innego więźnia i 14 sierpnia 1941 r. umarł w bunkrze głodowym, dobity zastrzykiem fenolu. 

 

 

Relikwie Św. Joanny Beretty Molli

 Relikwie Św. Joanny Beretty Molli

Święta Joanna Beretta Molla urodziła się 4 października 1922 r. Pochodziła z licznej i bardzo religijnej rodziny. W 1949 roku Joanna uzyskała dyplom medycyny ogólnej i chirurgii, a w 1952 roku zrobiła specjalizację z pediatrii. Cały czas jednak myślała o pracy misyjnej. Niestety jej kondycja fizyczna nie pozwalała na to, by mogła zostać misjonarką. We wrześniu 1961 roku, pod koniec drugiego miesiąca ciąży, w jej macicy rozwinął się włókniak. Mimo medycznej konieczności przerwania ciąży, zdecydowała się donosić ją do końca. 21 kwietnia 1962 roku urodziła się jej kolejna córka Gianna Emanuela. Pomimo wszystkich wysiłków i starań, by uratować obie, rankiem 28 kwietnia, pośród niewymownego bólu i po powtórzeniu wezwań "Jezu, kocham Cię. Jezu, kocham Cię" matka umarła. Miała 39 lat. Papież Jan Paweł II beatyfikował Joannę 24 kwietnia 1994 roku, a 16 maja 2004 roku, kanonizował. Na uroczystej Mszy św. byli obecni m.in. mąż Joanny i najmłodsza córka Gianna Emanuela. Więcej w dziale Relikwiarz.

 

Relikwie Bł. Anieli Salawy

Relikwie Bł. Anieli Salawy

Błogosławiona  Aniela  Salawa pochodziła z podkrakowskiej wsi Siepraw, była córką kowala Bartłomieja i Ewy. Wraz ze swoim licznym rodzeństwem (łącznie dwanaścioro dzieci z dwóch małżeństw ojca) została wychowana w duchu głęboko religijnym. Do szkoły chodziła przez dwa lata, potem próbowała pomagać rodzicom przy pracy na roli. Praca w gospodarstwie była dla niej jednak zbyt ciężka, toteż, podobnie jak wiele innych wiejskich dziewcząt zdecydowała, że poszuka pracy jako służąca w Krakowie. W 18. roku życia złożyła śluby czystości, od 1903 przyjmowała codziennie sakrament komunii; 15 maja 1912 rozpoczęła nowicjat Trzeciego Zakonu św. Franciszka i złożyła przysięgę w sierpniu 1913. W okresie I wojny światowej pomagała rannym żołnierzom i jeńcom wojennym. Jednocześnie pogorszył się znacznie jej stan zdrowia, zmarła w roku 1922. Została pochowana początkowo na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie, w 1949 jej zwłoki spoczęły we Franciszkańskiej Kaplicy Męki Pańskiej. 13 sierpnia 1991 papież Jan Paweł II ogłosił ją błogosławioną podczas mszy w Krakowie. 

 

 

Relikwie Św. Dominika

Relikwie Św. Dominika Św. Dominik Guzmán (1170-1221), założyciel zakonu dominikanów. Urodzony w Katalonii, w rodzinie głęboko religijnej. W 1196 przyjął święcenia kapłańskie i został kanonikiem kapituły w Osma. Dominik zastosował nową formę zwalczania herezji - działalność kaznodziejską wspartą przykładem życia w ewangelicznej prostocie i ubóstwie. Dwukrotnie odmówił przyjęcia sakry biskupiej. W 1215 uczestniczył w Soborze Laterańskim IV i przyjął śluby zakonne od pierwszych dominikanów. W latach następnych przy poparciu Stolicy Apostolskiej rozbudowywał zakon.  

 

 

 

Relikwie Św. Karola Boromeusza

 Relikwie Św. Karola BoromeuszaŚw. Karol Boromeusz urodził się w roku 1538 we Włoszech. Studiował w Mediolanie, a potem w Pawii, gdzie uzyskał doktorat z prawa cywilnego i kanonicznego w roku 1559. Jego wuj, kardynał de Medici, wybrany w 1559 roku na papieża (Pius IV), mianował go kardynałem, a wkrótce potem arcybiskupem Mediolanu, mimo iż św. Karol nie był jeszcze księdzem. Święcenia kapłańskie i sakrę biskupią przyjął dopiero w roku 1563. Podczas wielkiej zarazy w Mediolanie w roku 1576 sam nawiedzał chorych, zaopatrywał umierających, prze-wodniczył ulicznym procesjom pokutnym, boso, z powro-zem na szyi i krzyżem w ręku. Umarł w Mediolanie 3 listopada 1584 roku, gdy opiekował się ofiarami wielkiej zarazy. Kanonizowany w roku 1610 przez Papieża Pawła V.

 

 

Relikwie z krwi Św. Jana Pawła II

 Relikwie z krwi Bł. Jana Pawła II

Karol Józef Wojtyła urodził się 18 maja 1920 r. w Wadowicach, jako drugi syn Emilii i Karola Wojtyłów. Został ochrzczony w kościele parafialnym 20 czerwca 1920 r. W dzieciństwie Karola nazywano najczęściej zdrobnieniem imienia - Lolek. Uważano go za chłopca utalentowanego i wysportowanego.13 kwietnia 1929 r. zmarła matka Karola, a trzy lata później, w 1932 r., w wieku 26 lat, zmarł na szkarlatynę brat Edmund. Chorobą zaraził się od swojej pacjentki w szpitalu w Bielsku.Od września 1930 r. Karol rozpoczął naukę w ośmioletnim Państwowym Gimnazjum Męskim im. Marcina Jadowity w Wadowicach. Nie miał żadnych problemów z nauką; już w tym wieku, według jego katechetów, wyróżniała go także ogromna wiara. 14 maja 1938 r. Karol zakończył naukę w gimnazjum, otrzymując świadectwo maturalne z oceną celującą, następnie wybrał studia polonistyczne na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Zamieszkał z ojcem w Krakowie.18 lutego 1941 r. po długiej chorobie zmarł ojciec Karola. Było to poważnym ciosem dla młodego chłopaka, który w 21. roku życia pozostał zupełnie bez rodziny. Po śmierci ojca Karol Wojtyła pozostał bez środków do życia. W normalnych czasach mógłby liczyć na studenckie stypendium, ale w czasie wojny uczelnie nie działały. Karol wykorzystał ten czas na intensywne samokształcenie. Za jedną z najważniejszych dla siebie inicjatyw okresu okupacji Karol uważał pracę aktorską w konspiracyjnym Teatrze Rapsodycznym, pod kierownictwem Mieczysława Kotlarczyka (teatr działał pod auspicjami podziemnej organizacji narodowo-katolickiej Unia). W tym czasie powstało wiele utworów poetyckich Wojtyły, publikowanych później pod pseudonimem Andrzej Jawień (inne pseudonimy literackie to AJ, Piotr Jasień, a od 1961 r. - Stanisław Andrzej Gruda). Karol podjął pracę jako pracownik fizyczny w zakładach chemicznych Solvay, początkowo w kamieniołomie w Zakrzówku, a potem w oczyszczalni sody w Borku Fałęckim (obecnie na terenie Krakowa). W 1942 r. wstąpił do tajnego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Krakowie, nie przerywając pracy w Solvayu. W tym samym czasie rozpoczął w konspiracji studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. 1 listopada 1946 r. kard. Adam Stefan Sapieha wyświęcił Karola na księdza. 2 listopada jako neoprezbiter Karol Wojtyła odprawił Mszę św. prymicyjną w krypcie św. Leonarda w katedrze na Wawelu. 15 listopada 1946 r. wraz z klerykiem Stanisławem Starowiejskim poprzez Paryż wyjechał do Rzymu, aby kontynuować studia na Papieskim Międzynarodowym Athenaeum Angelicum (obecnie Papieski Uniwersytet św. Tomasza z Akwinu). W lipcu 1948 r. na okres 7 miesięcy ks. Karol został skierowany do pracy w parafii Niegowić, gdzie spełniał zadania wikarego i katechety. W marcu 1949 r. został przeniesiony do parafii św. Floriana w Krakowie. W Krakowie otrzymał też w końcu (1948) tytuł doktora teologii 

 

Relikwie z koszuli Św. Jana Pawła II

JPII.jpegW 1958 r. Karol Wojtyła został mianowany biskupem pomocniczym Krakowa i biskupem tytularnym Umbrii. Przyjął wówczas, zgodnie z obyczajem, jako hasło przewodnie swej posługi słowa Totus tuus (łac. "Cały Twój"); kierował je do Matki Chrystusa. Konsekracji biskupiej ks. Karola Wojtyły dokonał 28 września 1958 r. w katedrze na Wawelu metropolita krakowski i lwowski, arcybiskup Eugeniusz Baziak. Współkonsekratorami byli biskup Franciszek Jop i biskup Bolesław Kominek. W nocy z 28 na 29 września 1978 roku po zaledwie 33 dniach pontyfikatu zmarł papież Jan Paweł I. 14 października rozpoczęło się więc drugie już w tym roku konklawe - zebranie kardynałów, mające wyłonić nowego papieża. 16 października 1978 roku około godziny 17.15 w siódmym głosowaniu metropolita krakowski, kardynał Karol Wojtyła został wybrany papieżem. Przyjął imię Jan Paweł II. O godz. 18.45 kard. Pericle Felici ogłosił wybór nowego papieża. Jan Paweł II był pierwszym papieżem z Polski, jak również pierwszym po 455 latach biskupem Rzymu, nie będącym Włochem. Pontyfikat Jana Pawła II trwał ponad 26 lat i był drugim co do długości w dziejach Kościoła. 2 kwietnia 2015 r. o godz. 21.37 osobisty papieski lekarz Renato Buzzonetti stwierdził śmierć Jana Pawła II. Jan Paweł II odszedł do domu Ojca po zakończeniu Apelu Jasnogórskiego, w pierwszą sobotę miesiąca i wigilię Święta Miłosierdzia Bożego, które sam ustanowił, w 9666. dniu swojego pontyfikatu. Pogrzeb Jana Pawła II odbył się w piątek, 8 kwietnia 2005 r. 14 stycznia 2011 r. papież Benedykt XVI podpisał dekret o cudzie i wyznaczył na dzień 1 maja 2011 r. beatyfikację papieża Jana Pawła II. Dokonał jej osobiście podczas uroczystej Mszy Świętej na placu św. Piotra w Rzymie. Papież Franciszek dokonał kanonizacji papieża-Polaka w niedzielę Bożego Miłosierdzia, 27 kwietnia 2014 r., w Rzymie. Do chwały świętych Jan Paweł II został wyniesiony razem z jednym ze swoich poprzedników, Janem XXIII.

 

 Relikwie Św. o. Pio

o. Pio.jpgFrancesco Forgione urodził się w Pietrelcinie 25 maja 1887 r. Gdy miał 5 lat, objawił mu się po raz pierwszy Jezus. W wieku 16 lat Franciszek przyjął habit kapucyński i otrzymał zakonne imię Pio. Rok później złożył śluby zakonne i rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne. W 1910 r. przyjął święcenia kapłańskie. Pod koniec lipca 1916 r. przybył do San Giovanni Rotondo i tam przebywał aż do śmierci. Był kierownikiem duchowym młodych zakonników. 20 września 1918 r. podczas modlitwy przed wizerunkiem Chrystusa ukrzyżowanego o. Pio otrzymał stygmaty. Na jego dłoniach, stopach i boku pojawiły się otwarte rany - znaki męki Jezusa. Ojciec Pio był mistykiem. Często surowo pokutował, bardzo dużo czasu poświęcał na modlitwę. Wielokrotnie przeżywał ekstazy, miał wizje Maryi, Jezusa i swojego Anioła Stróża. Bóg obdarzył go również darem bilokacji - znajdowania się jednocześnie w dwóch miejscach. Włoski zakonnik niezwykłą czcią darzył Eucharystię. Przez długie godziny przygotowywał się do niej, trwając na modlitwie, i długo dziękował Bogu po jej odprawieniu. Odprawiane przez o. Pio Msze święte trwały nieraz nawet dwie godziny. W 1922 r. powstała inicjatywa wybudowania szpitala w San Giovanni Rotondo. Ojciec Pio gorąco ten pomysł poparł. "Dom Ulgi w Cierpieniu" otwarto w maju 1956 r. Tymczasem zakonnika zaczęły powoli opuszczać siły, coraz częściej upadał na zdrowiu. Zmarł w swoim klasztorze 23 września 1968 r. Na kilka dni przed jego śmiercią, po 50 latach, zagoiły się stygmaty. W 1983 r. rozpoczął się proces informacyjny, zakończony w 1990 r. stwierdzeniem przez Kongregację Spraw Kanonizacyjnych jego ważności. W 1997 r. ogłoszono dekret o heroiczności cnót o. Pio; rok później - dekret stwierdzający cud uzdrowienia za wstawiennictwem o. Pio. Św. Jan Paweł II dokonał beatyfikacji o. Pio w dniu 2 maja 1999 r., a kanonizował go 16 czerwca 2002 r.

 

 Relikwie Św. Stanisława BM

św. Stanisław.jpgStanisław urodził się w Szczepanowie prawdopodobnie około 1030 r. Podawane imiona rodziców: Wielisław i Małgorzata lub Bogna nie są pewne. Stanisław miał pochodzić z rodu Turzynów, mieszkających we wsi Raba i Szczepanów koło Bochni w ziemi krakowskiej. Swoje pierwsze studia Stanisław odbył zapewne w domu rodzinnym, potem być może w Tyńcu w klasztorze benedyktyńskim. Nie jest wykluczone, że dalsze studia odbywał zgodnie z ówczesnym zwyczajem za granicą. Wskazuje się najczęściej na słynną wówczas szkołę katedralną w Leodium (Liege w Belgii) lub Paryż. Święcenia kapłańskie otrzymał ok. roku 1060.
Biskup krakowski, Lambert Suła, mianował Stanisława kanonikiem katedry. Na zlecenie biskupa Stanisław założył, jak się przypuszcza, Rocznik krakowski, czyli rodzaj kroniki katedralnej, w której notował ważniejsze wydarzenia z życia diecezji. Po śmierci Lamberta (1070) Stanisław został wybrany jego następcą. Wybór ten zatwierdził papież Aleksander II. O samej działalności duszpasterskiej Stanisława wiemy niewiele. Dał się poznać jako pasterz gorliwy, ale i bezkompromisowy. Pewnym jest, że w swojej rodzinnej wiosce wystawił drewniany kościół pod wezwaniem św. Marii Magdaleny, który dotrwał do XVIII wieku. Kiedy król szalał, aby złamać opór, Stanisław jako jedyny - według kroniki Kadłubka - miał odwagę upomnieć króla. Kiedy zaś ten nic sobie z upomnienia nie czynił i dalej szalał, biskup rzucił na niego klątwę, czyli wyłączył króla ze społeczności Kościoła, a przez to samo zwolnił od posłuszeństwa poddanych. To zapewne Gall nazywa buntem i zdradą. Ze strony Stanisława był to akt niezwykłej odwagi pasterza, ujmującego się za swoją owczarnią, chociaż zdawał sobie sprawę z konsekwencji, jakie mogą go za to spotkać. Autorytet Stanisława musiał być w Polsce ogromny, skoro według podania nawet najbliżsi stronnicy króla Bolesława nie śmieli targnąć się na jego życie. Król miał to uczynić sam. 11 kwietnia 1079 roku Bolesław udał się na Skałkę i w czasie Mszy świętej zarąbał biskupa uderzeniem w głowę. Potem kazał poćwiartować jego ciało. Ówczesnym zwyczajem bowiem ciało skazańca niszczono. Duchowni ze czcią pochowali je w kościele św. Michała na Skałce. Uroczystość kanonizacji odbyła się dnia 8 maja 1254 roku. Stąd liturgiczny obchód ku czci Stanisława w Polsce przypada właśnie na 8 maja (w Kościele powszechnym na 11 kwietnia - dzień męczeńskiej śmierci). Św. Stanisław jest głównym patronem Polski (obok NMP Królowej Polski i św. Wojciecha, biskupa i męczennika); ponadto także archidiecezji gdańskiej, gnieźnieńskiej, krakowskiej, poznańskiej i warszawskiej oraz diecezji: lubelskiej, płockiej, sandomierskiej i tarnowskiej. Św. Jan Paweł II nazwał go "patronem chrześcijańskiego ładu moralnego". W ikonografii św. Stanisław przedstawiany jest w stroju pontyfikalnym z pastorałem. Jego atrybutami są: miecz, palma męczeńska, u stóp wskrzeszony Piotrowin. Bywa ukazywany z orłem - godłem Polski.

 

Relikwie Św. Zygmunta Szczęsnego Felińskiego

  

Zygmunt.jpgZygmunt Szczęsny urodził się w 1822 r. w Wojutynie na Wołyniu. Wychowany został w atmosferze religijnej i patriotycznej, od najmłodszych lat był czcicielem Matki Bożej. Skończył studia w Moskwie i Paryżu. Wstąpił do seminarium duchownego i w 1855 r. otrzymał święcenia kapłańskie w Petersburgu. Został ojcem duchownym w tamtejszym seminarium.
W 1857 r. założył Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi, któremu zlecił opiekę nad dziećmi oraz ludźmi chorymi i starymi. Jednym z zadań zgromadzenia było organizowanie szkół dla wiejskich dzieci. W 1862 r. papież Pius XII mianował Zygmunta Szczęsnego arcybiskupem metropolitą warszawskim. Piastując ten urząd, Zygmunt przyczynił się do wyraźnego odrodzenia duchowego dawnej stolicy Polski. Zreformował seminarium i Akademię Duchowną w Warszawie, założył schronisko dla biednych dzieci i upowszechnił nabożeństwo majowe ku czci Najświętszej Maryi Panny. W 1864 r., po niespełna półtorarocznej posłudze arcybiskupiej, został przez władze carskie skazany na wygnanie w głąb Rosji za to, że w marcu 1863 r. napisał list do cara Aleksandra II w obronie Kościoła i narodu. Również na wygnaniu, w Jarosławiu nad Wołgą, dawał przykład głębokiej wiary. Po 20 latach zwolniono go, jednakże otrzymał zakaz powrotu na teren swojej archidiecezji. Zamieszkał w Dźwiniaczce (wówczas województwo tarnopolskie, obecnie Ukraina), gdzie mimo podeszłego wieku i wyczerpania wygnaniem podjął pracę wśród ludzi. Zmarł w pałacu arcybiskupim w Krakowie 17 września 1895 r. Jego pogrzeb na Wawelu stał się okazją do manifestacji patriotycznych. Arcybiskup Zygmunt Szczęsny Feliński został beatyfikowany 18 sierpnia 2002 r. przez św. Jana Pawła II podczas odprawianej przez niego Mszy świętej na krakowskich Błoniach. Ojciec Święty powiedział wówczas o nim m.in.: Kanonizacji Zygmunta Szczęsnego Felińskiego w październiku 2009 r. dokonał papież Benedykt XVI. Ciało Świętego spoczywa w archikatedrze św. Jana Chrzciciela w Warszawie.

 

Relikwiarz siedmiu relikwii

 

 

7 relikwii.jpgKolumna Biczowania

Część kolumny, przy której okrutnie biczowano Pana Jezusa znajduje się w kaplicy św. Marii Magdaleny w Bazylice Grobu Pańskiego w Jerozolimie. Wielu ludzi modli się przy tym filarze. Nad kolumną ustawiony jest biały marmurowy ołtarz. Wierni twierdzą, że po przyłożeniu ucha do płyty ołtarza słychać odgłosy biczowania! Zgodnie z tradycją, druga część kolumny została sprowadzona w XIII wieku do kościoła św. Praksedy w Rzymie.  

 Św. Leon Wielki

Urodził się około 400 roku, około 430 roku został diakonem w Rzymie spełniając ten służebny urząd z wielkim oddaniem. Gdy zmarł papież Sykstus III w 440 roku, został wybrany na Stolicę św. Piotra w Rzymie. Przyjął święcenia kapłańskie 29 września tegoż roku i przez 21 lat kierował Kościołem. Przez swojego wysłannika na Sobór w Chalcedonie (451 r.) odegrał tam znaczącą rolę w kształtowaniu nauki o tajemnicy Chrystusa. Zgodnie z Bożym Objawieniem i Tradycją Kościoła wyjaśnił tajemnice boskiej i ludzkiej natury w Osobie Jezusa Chrystusa. Gdy został odczytany jego list, 350 biskupów zawołało: „Piotr przemówił przez Leona”. Papież Leon Wielki zasłynął jako gorliwy duszpasterz. Dbał o duchową odnowę Kościoła i bronił jego jedności. Podkreślał znaczenie i rolę urzędu papieża jako strażnika jedności wiary przekazanej nam przez Apostołów i biskupów, prawowitych ich następców. Zmarł 10 listopada w 461 roku i został pochowany w pobliżu grobu św. Piotra. W roku 1754 papież Benedykt XIV ogłosił go doktorem Kościoła. Benedykt XVI podczas katechezy jemu poświeconej, podkreślił jego trosce o sprawowaną liturgię: „Leon Wielki nauczył swoich wiernych – a słowa jego aktualne są dziś także dla nas – że liturgia chrześcijańska nie jest wspomnieniem minionych zdarzeń, lecz uobecnieniem niewidzialnej rzeczywistości, która dokonuje się w życiu każdego z nas”.

  Św. Alfons Mariia Liguori

Urodził się w bogatej, szlacheckiej rodzinie w 1696 roku. W wieku dwunastu lat został wysłany na uniwersytet w Neapolu. Tam studiował prawo cywilne i kościelne. Uczył się również muzyki, malarstwa. Po ukończeniu studiów został adwokatem. W wieku 27 lat, po przegranym procesie Alfons Liguori postanowił porzucić zawód prawnika. Poszcząc przez trzy dni szukał woli Bożej. Odwiedziwszy przytułek dla nieuleczalnie chorych zobaczył światło i usłyszał słowa „Porzuć świat, oddaj się mnie”. W wieku 30 lat został księdzem a w 1732 roku, aby dotrzeć z Ewangelią do ludzi najbardziej opuszczonych i zaniedbanych duchowo, założył w Neapolu Zgromadzenie Najświętszego Odkupiciela. Nazywany 'doctor zelantissimus' – najżarliwszym nauczycielem, bp. Alfons Liguori dbał o poziom moralny i intelektualny swoich kapłanów i studentów seminarium. Był przekonany, że każdy człowiek jest powołany do świętości. Alfons Liguori był poetą, kompozytorem i wspaniałym kaznodzieją. W kolejnych latach reumatyzm doprowadził biskupa Liguori do paraliżu i ogromnego cierpienia. Mając 79 lat powrócił do zgromadzenia redemptorystów, gdzie zmarł w wieku 91 lat, 1 sierpnia 1787 roku. Pius VII beatyfikował Alfonsa Liguori w 1816 roku, a Grzegorz XIV kanonizował w 1839 r.

 Św. Franciszek de Hieronimo

 Urodził się 17 grudnia 1642 roku w Grottaglie, jako najstarszy z jedenastu braci. Jako dziesięcioletni chłopiec trafił pod opiekę misjonarzy ludowych, trudniących się pracą wychowawczą. Podczas studiów w kolegium jezuickim uczył się filozofii oraz retoryki, a po przyjęciu w 1665 roku święceń diakonatu podjął studia prawnicze i teologiczne na uniwersytecie neapolitańskim. Rok później otrzymał święcenia kapłańskie, a kiedy w 1668 roku ukończył studia, wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Uroczystą profesję złożył 8 grudnia 1692 r. Władze zakonne wysłały go na misje ludowe do diecezji Lecce. Podczas głoszenia nauk na placach i w zaniedbanych dzielnicach pokazał, że jest znakomitym kaznodzieją, kruszącym serca grzeszników, toteż jego następną misją był Neapol. Jego kazania gromadziły tłumy słuchaczy. Był niestrudzonym apostołem ludzi chorych i ubogich. Zakładał kasy chorych, stowarzyszenia pracowników i kasy zapomogowe, a jest uznawany także za pioniera związków zawodowych. Zmarł 11 maja 1716 roku, beatyfikował go Pius VII w 1806, a kanonizował Grzegorz XVI w 1839

  Św. Weronika Giuliani 

Urodziła się 27 grudnia 1660 r. w Mercatello, w zamożnej rodzinie Mancini. Pragnąc oddać się Panu Jezusowi całkowicie na służbę jako żertwa ofiarna za grzechy ludzkie, wbrew woli ojca wstąpiła do kapucynek w Citta di Castello (1677). W klasztorze przeszła wszystkie stopnie w hierarchii: od furtianki, kucharki, szatniarki, piekarki, zakrystianki, mistrzyni nowicjuszek aż po urząd ksieni. Mistrzynią była przez 33 lata, ksienią - przez 11 lat. W kontakcie z siostrami była życzliwa, wobec siebie - wymagająca i surowa. Weronika wyróżniała się wielką delikatnością sumienia. Lękała się nawet najmniejszej przewiny i każdą opłakiwała hojnymi łzami. Święta Weronika Giuliani Cierpiała wiele nie tylko z powodu zadawanych sobie pokut, ale z powodu często nawiedzających ją dolegliwości i chorób. Wszystkie cierpienia ofiarowała za nawrócenie grzeszników, by ich ratować od wiecznego potępienia.W 1694 roku Weronika przeżyła mistyczne zaręczyny i zaślubiny z Chrystusem. Dnia 5 kwietnia 1697 roku, w Wielki Piątek, otrzymała dar stygmatów. Na jej prośbę po trzech latach stygmaty zanikły, ale cierpienie ran Chrystusa pozostało. Po długiej i bardzo bolesnej chorobie Weronika zmarła 9 lipca 1727 r. w 67. roku życia. Do chwały błogosławionych wyniósł ją papież Pius VII w 1802 roku, a do chwały świętych papież Grzegorz XVI w 1839 roku.

 Św. Jana od Krzyża

Urodzony 24 czerwca 1542 w Fontiveros koło Ávila , karmelita, mistyk, Doktor Kościoła, wybitny hiszpański poeta i reformator zakonny. Był drobny, szczupły i chorowity. Wykazywał jednak wielką duchową siłę, która popychała go do ascetycznego, przepełnionego mistycyzmem życia. Bez cienia zwątpienia trwał przy swojej wierze, nie ugiął się mimo więzienia, tortur i fizycznych dolegliwości. W sferze religijnej znany szeroko jako współpracownik św. Teresy z Avila, w reformie zakonu karmelitów i karmelitanek, którego efektem było powstanie reguły zakonnej karmelitów i karmelitanek bosych. Twórczość poetycka św. Jana od Krzyża jest uważana za najwybitniejszy przejaw poezji mistycznej tamtego okresu. Najważniejsze przesłanie nauki św. Jana od Krzyża mówi, że jak najściślejsze zjednoczenie duszy z Bogiem dokonuje się przez wiarę, nadzieję i miłość. Przedmiotem rozprawy doktorskiej późniejszego papieża Jana Pawła II była doktryna wiary u św. Jana od Krzyża. Zmarł 14 grudnia 1591 w miejscowości Ubeda. Został beatyfikowany przez papieża Klemensa X w roku 1675, a kanonizowany przez Benedykta XIII w 1726. W roku 1926 został ogłoszony Doktorem Kościoła przez Piusa XI.

 Św. Pacyfika z San Severino

Przyszedł na świat w 1653 roku jako Karol Antoni Divini w San Severino w Marchii Ankońskiej, w znamienitej rodzinie Antoniego Divini i Marii Bruni. Oboje rodzice zmarli, gdy chłopiec miał trzy lata. Opiekę i wykształcenie zapewnił mu wuj. W grudniu 1670 roku został przyjęty do nowicjatu w klasztorze franciszkanów w Forano i otrzymał imię Pacyfik. Dnia 4 czerwca 1678 roku Pacyfik przyjął święcenia kapłańskie. Trzy lata później zostaje mianowany kaznodzieją i wykładowcą filozofii w klasztorze w Montalbodolo. Był również wikariuszem w klasztorze Matki Bożej Łaskawej w San Severino, a w 1692 roku wybrano go tamtejszym gwardianem. Pogarszający się stan zdrowia, stopniowa utrata słuchu i wzroku sprawiły, że decyzją przełożonych został przeniesiony do klasztoru w Forano. W 1705 roku św. Pacyfik otrzymał zgodę na powrót do San Severino, gdzie spędził ostatnie lata życia na modlitwie i umartwieniach. Zmarł 24 września 1721 roku, został beatyfikowany 4 sierpnia 1786 roku przez papieża Piusa VI, a kanonizowany 26 maja 1839 roku przez Grzegorza IX.

 

 

 

  ... zostały umieszczone i obejmują tron u Matki Bożej

Łaskawej, aby wraz z wiernym ludem wstawiali się za nami

u Królowej i Matki, wypraszając i dziękując za potrzebne łaski

u Jej Syna.

 

Zaproszenia

Konferencja przed chrztem

18 listopada (sobota) o godz. 17:00 w Kaplicy Porcjunkula (pod kościołem) odbędzie się konferencja przed chrztem dla rodziców i rodziców chrzestnych. Przypominamy, że zarówno rodzice, jak i rodzice chrzestni zobowiązani są do uc ...

Więcej

Rekolekcje adwentowe dla studentów

W tym roku rekolekcje adwentowe dla studentów odbędą się w formie weekendu wyjazdowego do Barda Śląskiego do domu Sióstr Maryi Niepokalanej. Rekolekcje "BOŻY GLADIATORZY" będą oparte na biblijnej Księdze Sędzi& ...

Więcej

Warsztaty + rekolekcje muzyczno-liturgiczne

Wrocławskie Liturgiczne Studium Wokalne serdecznie zaprasza na 2 w 1: Adwentowe Warsztaty Muzyczno-Liturgiczne + Rekolekcje, które odbędą się w dniach 1-3 grudnia 2017 r. (od piątku do niedzieli) przy Klasztorze Franciszkanów przy ul. ...

Więcej

"CREDO - KREDĄ..." - spotkania dla studentów

Zapraszamy studentów w środowe wieczory do FDA "Porcjunkula"!Najpierw o 19.30 Duszpasterstwo spotyka się na Mszy św. w kaplicy klasztornej. Potem o 20.00 wspólna kolacja w salce akademickiej (nr 12), konferencja: "CREDO - KREDĄ, czyli p ...

Więcej
Więcej artykułów